Af öldungis aumlegum hringlandahætti í Hamrahlíðinni
Mikið er undursamlegt að rölta í austurátt, út ganginn, til hægri, inn aðra hurð og til vinstri og geta hent sér í sturtu. Tilhugsunin er unaðsleg. Ég held að hver og einn MH-ingur hafi beðið eftir því með von í hjarta síðan hann tipplaði um Hamrahlíðina á converse skóm á fyrsta skóladegi. Að hugsa sér að geta nú hoppað undir vatnssprænu og fundið sjálfan lífsvökvann seitla niður eftir okkur og hreinsað líkama og sálu. Þó svo að þrifnaðaraðstaða í stofnun sem þessari ætti að gefnu að vera algjörlega a priori, er líkt og himnarnir hafi opnast fyrir ofan okkur og hér sé á ferðinni guðsgjöf til okkar merku skítakitru. Vankanturinn er hins vegar sá að vatnið hefur hingað til verið svo ísjökulkalt að maður hröklast undan bununni með gæsahúð og skroppiðsaman typpið, beint í spjarirnar og út aftur.
Það er einhvernvegin svona sem þetta hefur verið undanfarin misseri. Svona hálf misheppnað allt saman. Nýbyggingin liggur einkar vel við höggi ef maður gerist smáskítlegur. Þar er vatnshani, voðalega nýmóðins, sem gefur frá sér ljósasjóv og neónliti, en á hinn bóginn annað hvort hlandvolgt vatn eða alls ekkert vatn. Einnig er líka lesstofa sem er jafn óaðlaðandi og skítakofarnir fyrir sunnan hús. Og svo er það hið nýja hátækni- háskólabókasafn okkar sem er í sjálfu sér hreint afbragð hvað glæsileik varðar, en það hefur hvorki anda né sálu eins og það gamla hafði. Ég sakna gömlu lesstofunnar þar sem saga MH var útbíjuð og rist á lesbekkina. Maður gat sofið þar tímunum saman, lesið allar heimsins bókmenntir eða numið hin djúpu fræðin. Ég sakna tóbaksreykinga við gamla norðurkjallarainnganginn og pulsusamkvæma á vorin, sem var þá sólarmegin við skólann en ekki í skugganum við vesturgaflinn.
Skaramúss kom nú eftir seinagang í heilt skólaár, skólastjórnarfulltrúinn er án skólavistar, listafélagið er í letikasti, þjóðháttafélagið vannvirðir vor goð og landvættir með þumbaragangi, skemmtiráð er með ranghugmyndir um hvað gaman sé, drauglatur tækjavörður kann (ekkert sem) varla á hljómblöndung, kallkerfiskauði í skíðaferðum um Alpafjöll, og meira að segja þessu Guðblessaða Beneventi hefur seinkað vegna misheppnaðra skríbenta sem virða ekki skilafresti. Við erum öll óttalegir haugar þessi góðu misserin.
Máske drita ég hér fúleggjum eins og einhvur forpokaður nöldurseggur eða þjáist ég af hinum margfræga þriðjaársleiða; á því kann ég aungvar deilur, en mér finnst eins og einhvur ólundans mistækisháttur hafi elt skólann síðan að framkvæmdafylleríinu lauk. En kannski er það bara aldarhátturinn? Hvur veit..
Þrátt fyrir hringlandahátti má þó tína eitthvað jákvætt til og þá helst ný skandinavísk IKEA-húsgögn stjórnarinnar sem beðið hefur verið eftir í ofvæni síðan á haustmánuðum. Nú fá engir hópar illt auga og orrustan um sætispláss því loks á enda.
Af tuskugörmum og tískuflíkum er það helst fréttnæmt að neónlitir og íþróttaskóbúnaður hafa tekið við af mórauðum ullarflíkunum og hippamussum.
Mikið hefur borið á bleikum áminningarsnifsum á skólalóðinni. Þar fara sumir kennarar hamförum og áminna nemendur fyrir skítlegt eðli, viðbjóð og “helstu lágmenningariðju síðustu alda” en nú er ekki einungis bannað, heldur stranglega bannað að skýla sér fyrir veðri og vindi uppvið skólann þegar sjúga skal stautinn. Nú er risavaxinn öskubakki til staðar niður við götu þar sem skítugir skuggaprinsar geta svalað ógeðslegum fýsnum sínum. Sumir hafa verið kallaðir uppá kontór og fengið tiltal, en aðrir hafa séð að sér.
Af dýrahaldi er þó kannske önnur saga því af fremur aumkunarverðri kanínurækt á Útgarði hefur tekið við fiskeldi að fransmannsháttu í Norðurkjallara. Og þó fiskabúrið geti dáleitt margan nemann og stíflað kjallaragættina í mestu ösinni, er tímanum langt í frá sólundað þó maður gjóti augunum í þá áttina, enda þar hvorki ýsa né ufsi heldur fiskdýr úr suðurhöfum að ég best viti.
Annars er kaffið alltaf jafn vont í matsölunni og Maraþarinn að vanda lokaður og allt gengur sinn vanagang í skólanum sem gat af sér the world famous Bjork and Sigurrós og hann Jakob Frímann Magnússon, óskabarn íslensku þjóðarinnar.
